20 kwietnia 2017

Kiedy szczęśliwie zostajecie rodzicami, znajomi i rodzina pytają „Kiedy drugie dziecko?”. Pytanie to przyprawia was o ciarki… bo cieszycie się na razie pierworodnym. Jednak kilka miesięcy później i wy zaczynacie się zastanawiać, czy decydować się na kolejnego potomka i KIEDY powinno to nastąpić.

 

Spróbujemy dziś odpowiedzieć sobie na pytanie jaka różnica wieku między rodzeństwem jest najlepsza?

 

Na początku pozwólcie, że przytoczę kilka medycznych faktów. Z badań opublikowanych w międzynarodowym czasopiśmie "Położnictwo i Ginekologia" wynika, że w rodzinach, które nie odczekały przynajmniej roku pomiędzy ciążami, częściej rodziły wcześniaki. Z punktu widzenia położnictwa idealny okres przerwy pomiędzy kolejnymi ciążami szacuje się na 18 miesięcy. Skrócenie tej przerwy do 6 miesięcy zwiększa ryzyko porodu przedwczesnego, niskiej masy urodzeniowej a nawet śmierci wewnątrzmacicznej płodu. Specjaliści podkreślają jak ważnym jest świadome planowanie potomstwa. Zapewniają, że moment, gdy pierwsze dziecko kończy 1,5 roku to dobra chwila by zacząć starania o rodzeństwo. Według tych danych, optymalna różnica wieku między dziećmi to 2 lata i 3 miesiące.

 

Amerykańscy eksperci zalecają co najmniej rok przerwy od porodu do poczęcia kolejnego potomka. Światowa Organizacja Zdrowia mówi o 2 latach przerwy od pierwszych, do kolejnych narodzin. Przerwa ta daje największe szanse na to, że dziecko nie urodzi się przedwcześnie i będzie zdrowe. Krótki odstęp pomiędzy dziećmi (15 miesięcy, w porównaniu do 27-32 miesięcy) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwawień w trzecim trymestrze ciąży, przedwczesnym pęknięciem pęcherza płodowego, anemią, połogowym zapaleniem błony śluzowej macicy.

 

Przejdźmy do rozważań na temat dobra, jakie niesie za sobą różnica wieku, dla dzieci i ich rodziców.

 

Mały odstęp wiekowy (do trzech lat)

Okazuje się, że niewielka różnica wieku - rok, dwa lata - sprzyja porozumieniu dzieci, ponieważ znajdują się one na podobnym poziomie rozwoju. Młodsze dziecko będzie się lepiej rozwijać, ponieważ zawsze będzie dążyło do tego, co robi starsze. Dzieci mają się z kim się bawić. Dla rodziców dwulatek i roczne dziecko, czy trzylatek i dwulatek, w domu - to prawdziwe wyzwanie. Plusem jest, że dzieci będą w podobnej fazie rozwoju. Mogą oglądać te same bajki, dzielić podobne zainteresowania. Badania wykazują, że dzieci, które wychowywały się w niewielkim odstępie czasowym (maksymalnie trzy lata różnicy) są w dorosłym życiu bardziej zżyte. Dzieci, między którymi jest mały odstęp wiekowy najszybciej uczą się współpracy w grupie: poprzez komunikowanie własnych potrzeb, rozwiązywaniu konfliktów oraz radzenie sobie z problemami. Dzieci uczą się, jak dzielić się uwagą rodziców.

 

Rodzice mogą odczuwać zmęczenie, związane z koniecznością czuwania nad żywymi i ruchliwymi maluchami. Dzieci trzeba karmić, zmieniać im pieluchy i pilnować, czy przypadkiem nie robią sobie krzywdy. Z drugiej strony dzieci w ten sposób uczą się czekać oraz rozumieć potrzeby drugiej osoby. Jednak im są młodsze, tym jest to trudniejsze. Trzeba wiele miesięcy, by rodzina mogła uzyskać poczucie harmonii. Jedynym pocieszeniem jest fakt, że rodziców również jest dwóch. Dobra organizacja i podział obowiązków mogą tu zdziałać cuda!

 

W odczuciu wielu rodziców łatwiej się zdecydować na drugie dziecko, gdy „nie wypadło się z gry” i jest się przyzwyczajonym do nieprzespanych nocy, do przewijania i ciągłej uwagi skierowanej na dzieci. Później, gdy wraca się do równowagi, do pracy, ma się czas dla siebie i spokojny sen, trudniej jest podjąć decyzję o kolejnym dziecku i jest ona odkładana na kolejne i kolejne lata.

 

Za niewielką różnicą wieku przemawia również fakt, że mamy biorące urlop w pracy, na czas wychowywania dzieci mogą poświęcić im „jeden” czas, po czym wysłać je do przedszkola, a same wrócić do pracy i spełniać się zawodowo.

 

Duży odstęp wiekowy (powyżej czterech lat)

Zastanówmy się teraz co będzie czuł 4-6 latek na wieść o rodzeństwie. Na pewno ciekawość, ale również obawę, o to, że maluszek stanie się kimś ważniejszym dla rodziców, zabierze ich uwagę i czułość. Może tu pojawiać się obrona w postaci lekceważenia, ignorancji i traktowania młodszego rodzeństwa jak powietrze. Kiedy różnica wieku wynosi około 4 lata, kontakty dzieci zazwyczaj charakteryzują się rywalizacją i zawziętością. Dzieci kłócą się o zabawki, bajkę w telewizji… dosłownie o wszystko! I żadne z nich nie chce odpuścić. Relacje poprawiają się, gdy dzieci zaczynają dorastać. Więź między nimi się zacieśnia, a starsze dziecko może czuć odpowiedzialne za młodszego braciszka lub siostrzyczkę.

 

Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja kiedy różnica wieku waha się w granicach 6 lat. Młodsze dziecko przeżywa fascynację starszym rodzeństwem. To dla niego autorytet, wzór do naśladowania. Maluch będzie biegał za starszym bratem lub siostrą, co często denerwuje starsze dziecko. Sześciolatek ma inne potrzeby niż roczny malec, często chodzi do przedszkola, ma już swoich kolegów, preferuje inny rodzaj zabaw, ogląda inne bajki.

 

Dla rodziców większa różnica wieku to na pewno odciążenie z powodu samodzielności starszego dziecka, które samo się ubierze, zje, pójdzie do toalety. Należy jednak uważać na pułapkę w postaci poczucia iż więcej czasu zostaje dla młodszego dziecka. Starsze dziecko również potrzebuje uwagi opiekunów. Kiedy poczuje się zaniedbane, pojawia się regresja, moczenie się w nocy, ssanie kciuka itp. Rodzice nie mogą bezustannie wymagać od starszego by ustępowało młodszemu. Powoduje to bowiem bunt i poczucie niesprawiedliwości.

 

Psychologowie zwracają uwagę na różnice relacji między dziećmi z większą różnicą wieku. Najczęściej starsze dziecko, odgrywa rolę opiekuna, zyskuje poczucie, że jest komuś potrzebne. Młodsze zaś potrzebuje niezbędnego wsparcia i poczucia bezpieczeństwa, nawet w życiu dorosłym. Większy odstęp wiekowy przez niektórych utożsamiany jest z wychowywaniem dwóch jedynaków (zwłaszcza dzieci są odmiennej płci). Można zaobserwować, że dzieci te spędzają czas w odmienny sposób. Z drugiej strony rodzice mogą poświęcić dzieciom dużą ilość uwagi na wczesnych etapach życia.

 

Badania potwierdzają, że dzieci te szybciej uczą się mówić, dobrze czują się w towarzystwie osób dorosłych. Są jednak w mniejszym stopniu przystosowane społecznie, bo nie miały systematycznego kontaktu z rówieśnikami. Plusem jest, iż łatwiej wytłumaczyć starszakowi, że młodsze dziecko wymaga większej uwagi ze strony rodziców. Dzieci w wieku 3, 4 lat mogą obwiniać się, że kolejne dziecko to kara za złe zachowanie itp. Gdy maluch kończy pięć lat, wie, że to, co dzieje się w jego otoczeniu nie musi być wywołane jego zachowaniem i łatwiej jest mu wytłumaczyć zmiany w rodzinie. Kilkulatek ma już własne „życie” przedszkole, koledzy – sam potrafi zająć się sobą. Niestety ta korzyść przeważa tylko do pewnego momentu. Im różnica wiekowa robi się większa, tym dziecko jest bardziej przyzwyczajone do siebie jako jedynaka. Pragnie więc uzyskać całą uwagę ze strony rodziców i trudniej mu dostosować się do nowego trybu życia.

 

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie jaka jest najlepsza różnica wieku między dziećmi, ponieważ każda z nich ma swoje wady i zalety.

 

 

Mały odstęp wiekowy (do 3 lat)

Zalety:

• rodzice są na bieżąco z wychowaniem malucha, pojawienie się na świecie kolejnego dziecka nie zmieni ich trybu życia;

• plusem ekonomicznym jest posiadanie całej wyprawki niemowlęcej, która po starszym dziecku nie jest zniszczona

• mamy biorące urlop w pracy, na czas wychowywania dzieci mogą poświęcić im „jeden” czas, po czym wysłać je do przedszkola, a same wrócić do pracy i spełniać się zawodowo

• maluch do 2 lat bardzo łatwo zaakceptuje nową sytuację w domu, jego zdolności przystosowawcze bardzo duże i nie będzie przeżywał końca swojego jedynactwa

• dzieci szybko znajdą ze sobą wspólny język, będą się razem bawić, a tym samym mniej absorbować rodziców; nie będą znać co to nuda

• dzieci, które wychowywały się w niewielkim odstępie czasowym są w dorosłym życiu bardziej zżyte

• rodzicom łatwiej zorganizować czas dzieciom w podobnym wieku (te same zabawy, pory spania i jedzenia)

Wady:

• przez pierwsze trzy lata życia, dziecko potrzebuje dużej uwagi ze strony rodziców. Dwójka dzieci w podobnym wieku to wyzwanie dla rodziców (starsze dziecko wciąż jest bardzo małe i potrzebuje dużo uwagi i opieki)

• trudna może okazać się kwestia ekonomiczna - jedno z rodziców zostaje w domu, by opiekować się dziećmi, drugie z nich zarabia samodzielnie na rodzinę

 

 

Duży odstęp wiekowy (powyżej czterech lat)

Zalety:

• starsze dziecko jest wystarczająco duże, by zająć się sobą same (chodzi do przedszkola)

• dziecku w tym wieku można zaangażować do pomocy przy rodzeństwie, by czuło się potrzebne

• rodzice odpoczęli już od pampersów i nieprzespanych nocy, dlatego z nowymi siłami zaopiekują się młodszym dzieckiem

• starsze dziecko jest wystarczająco dojrzałe, by zrozumieć, że młodsze wymaga więcej opieki

Wady:

• trudniej jest mamie wrócić do pracy, ponieważ dłuższy czas poświęciła ona na wychowywanie dzieci

• większy odstęp wiekowy utożsamiany jest z wychowywaniem dwóch jedynaków

• przez pierwsze lata, dzieci mogą nie znaleźć wspólnych zainteresowań (kontakty dzieci zazwyczaj charakteryzują się rywalizacją i zawziętością)

• dziecko właśnie zaczyna chodzić do przedszkola, czy szkoły, a więc jest w przełomowych momentach życia, dodatkowo pojawienie się rodzeństwa potęguje stres • pociecha zdążyła się już przyzwyczaić do swojej roli jedynaka i mniejsza uwaga ze strony rodziców może być dla niego bardzo bolesna

• może wystąpić obawa, o to, że młodszy syn/córka stanie się kimś ważniejszym dla rodziców. Obawa ta może wywołać u starszaka lekceważenie i ignorancję wobec rodzeństwa

• dzieci te są w mniejszym stopniu przystosowane społecznie, bo nie miały ciągłego (całodziennego) kontaktu z rówieśnikami

 

 

Podsumowując, możemy śmiało stwierdzić, że nie ma jedynej dobrej odpowiedzi na pytanie jaka przerwa pomiędzy dziećmi jest najlepsza. Każdy układ ma wady i zalety. To nasze nastawienie sprawia, że jeden z nich uważamy za odpowiedni dla nas i naszej rodziny. W rodzinie, na tą decyzję wpływa wiele czynników: temperament pierwszego dziecka, gotowość emocjonalna rodziców, sytuacja finansowa i zdrowotna rodziny. Niektórzy rodzice nie chcą robić sobie przerwy od pieluch, idą za ciosem, uważają że po przerwie odkładaliby decyzję o drugim dziecku w nieskończoność. Inni chcą złapać oddech przed kolejnym wyzwaniem rodzicielskim.

 

Drogie mamy, a jakie Wy macie doświadczenia? Być może najlepszą różnicą jest właśnie ta, która występuje pomiędzy Twoimi dziećmi. Podziel się opinią!

Dobry czas na drugie dziecko?

KOMENTARZE

26 września 2017
Pojawienie się nowego członka rodziny jest ogromnym wydarzeniem w domu, wiąże się z dużymi zmianami.   Kochani, jak wiecie niebawem pojawi
26 czerwca 2017
Kiedy?   Należy zdać sobie sprawę z faktu, że każde dziecko rozwija się w swoim tempie. Dzieci nie zawsze rozwijają się
04 maja 2017
Dziś kilka słów o odstawieniu dziecka od piersi. Coraz częściej słyszę (od Was) o nowej modzie, która zaleca mamom wyjazd
18 marca 2017
Zanim spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie zadane w tytule, powiedzmy sobie, kiedy możemy mówić o porodzie przedwczesnym. Według Światowej Organizacji
26 lutego 2017
Dlaczego rodzice decydują się na wspólne spanie z dzieckiem? Czy ulegając potrzebie bliskości mogą zrobić dziecku krzywdę? Amerykańska Akademia Pediatrów
21 lutego 2017
  W momencie uświadomienia sobie przez kobietę, istnienia życia rozwijającego się pod jej sercem, każdy tydzień zaczyna mieć konkretne znaczenie. Zajście

PRZECZYTAJ TAKŻE